Seda Gebitekin (zincirli)

Ben ankarada oturuyorum.müslüm babayı birgün arkadaşlarla okulu asıp altınparkta gezerken bir delikanlı babanın bi parçasını söylüyodu ve bizde oturup dinlemiştik ogünden sonra dinlemeye başlamıştım.kendimi buldum sanki parçalarında ben sevgisiz büyüdüm ve babanın parçalarıyla avundum.birini sevdim onunda sevdigini sandım .ama yalanmış o parayı sevmiş.ve parası olan bi kız yüzünden terkedildim ondan sonrada hep nereden sevdim o zalimi diyerek agladım geceler boyunca.aşık olmak ne kötüymüş.sevmek insana kendisini unutturuyomuş.ve her gece müslüm babayı dinleyerek aglarım.şunuda anladım insan bir kere severmiş.kimi seviyorum derseniz deyin gercekten sevdiginiz insan aklınızdan çıkmıyo.bi yerlerde aklınıza geliyo yaşadıgınız her anın bir köşesinde karşınıza çıkıyo.helede bir başkasına tercih edildiyseniz.şimdi baba benim vazgecilmezim onun parçaları beni hayata baglıyo iyiki tanıyıp sevmişim babayı.müslümsüz bi hayat düşünemiyorum...seni seviyorum müslüm baba......................

zincirli